Trzęsienia ziemi są powodowane nagłym poślizgiem na uskokach, gdzie bloki skorupy ziemskiej przesuwają się względem siebie. Hipocentrum (lub ognisko) to punkt pod powierzchnią, gdzie zaczyna się pęknięcie; epicentrum to punkt bezpośrednio nad nim na powierzchni. Naprężenia mogą narastać na granicach płyt przez setki lat, zanim zostaną uwolnione w jednym zdarzeniu (USGS Earthquake Hazards Program).

Magnituda mierzy wielkość trzęsienia i energię sejsmiczną uwolnioną w hipocentrum. Skala Richtera (1935) jest logarytmiczna: każdy wzrost o jedną jednostkę oznacza około dziesięć razy większą amplitudę fali i około 31 razy więcej uwolnionej energii. Trzęsienia są rejestrowane przez sejsmografy; agencje takie jak USGS używają skali magnitudy momentu dla dużych zdarzeń. Intensywność opisuje zaobserwowane skutki wstrząsów (dla ludzi, budynków i gruntu) i zależy od odległości od epicentrum (USGS; BSSA).

Wstrząsy wstępne to mniejsze trzęsienia czasem poprzedzające wstrząs główny; wstrząsy wtórne następują po zdarzeniu głównym i mogą trwać tygodnie, miesiące lub lata w zależności od wielkości wstrząsu głównego. Dane powyżej pochodzą z European-Mediterranean Seismological Centre (EMSC).